Sterre was zoveel meer dan het gevecht dat zij jarenlang moest voeren. Ze was een geliefde dochter en zus, een liefdevolle vriendin, danseres, en afgestudeerd communicatiespecialist. Ze hield van schrijven en tekenen, van mode en mooie dingen. Muziek speelde een grote rol in haar leven. Je kon haar vaak tegenkomen met haar AirPods Max op en had een buitengewoon goede muzieksmaak. Ze had oog voor anderen, stuurde kaartjes wanneer iemand het moeilijk had en liet mensen voelen dat ze werkelijk werden gezien. Sterre zocht altijd naar lichtpuntjes en was dat zelf voor heel veel mensen.
Achter haar liefde, humor en schoonheid ging een psychisch lijden schuil dat voor de buitenwereld vaak onzichtbaar bleef. Sterre leed aan een eetstoornis, depressies en een persoonlijkheidsstoornis. Vanaf haar tiende zocht zij hulp. Vanaf haar twintigste vocht ze voor een leven dat dragelijk zou worden. Ze onderging talloze behandelingen, klinische opnames en medicatietrajecten. Euthanasie was nooit haar doel. Beter worden was dat wel. Toen genezing uiteindelijk niet meer mogelijk bleek, koos Sterre ervoor afscheid te nemen op een manier die bij haar paste. Bewust, liefdevol en omringd door de mensen van wie zij hield.
Op 28 augustus 2025 is Sterre gaan slapen om niet meer wakker te worden. Ze was 24 jaar.
Voor haar uitvaart schreef Sterre zelf de onderstaande tekst. Haar nicht Sam las hem voor. In deze woorden klinkt Sterre zoals zij was. Eerlijk en moedig. Liefdevol en betrokken. En zelfs in het zwaarste afscheid ruimte voor humor. Dit is haar verhaal. Dit zijn Sterres woorden.
Sterre
Ik heb lang moeten vechten. Tegen mijn zieke hoofd, maar ook om daarin gezien te worden en passende hulp te vinden. Op mijn tiende stapte ik voor de eerste keer de GGZ binnen. Nu zo’n vijftien jaar later zijn we honderden therapeuten, alle mogelijke medicatie, een aantal klinische opnames en talloze behandelingen verder. Zelfs 22 keer hersenschocktherapie bracht geen merkbare verbetering. Hoewel ik het erg moeilijk vind om lief te zijn voor mezelf, durf ik te zeggen dat ik knetterhard heb gevochten en in mijn macht alles heb geprobeerd om het leven dragelijker te maken. Ik ben intens verdrietig. De dood zelf is voor mij geen keuze. Het is een opgedrongen noodzaak, omdat mijn zieke hoofd niet meer te genezen is. De manier waarop kies ik wel. Ik gun het de mensen om mij heen en mijzelf om op een liefdevolle manier afscheid te nemen. In verbinding. In warmte. Zoals vandaag zal zijn.
Ondanks alle narigheid heb ik ook zo veel liefde en warmte mogen voelen. Ik prijs me rijk met de prachtige en dierbare vriendinnen die ik heb. Sommige leren kennen tijdens groepsbehandelingen, anderen op een feestje en soms ook gewoon omdat het zo moest zijn.
In de afgelopen vier jaar zijn zij aangehaakt en gebleven. Iets wat ik nooit meer had verwacht en oneindig dankbaar voor ben. Op dat punt ontstond er voorzichtig weer kleur in mijn leven. Ik ging weer op vriendinnenvakanties, op eindeloos veel koffiedates, rookte flink wat peukjes en heb vooral heel veel gelachen. Zonder al jullie lieve meiden had ik het nooit zo lang volgehouden. Jullie zijn stuk voor stuk schatten en hebben geholpen om de pijn en het donkerte soms heel even iets minder sterk te voelen. Het klinkt cliché, maar ik durf te zeggen dat soulmates bestaan. Lieve Saar, je hebt me zo gezien en geliefd laten voelen.
Het doet me zo onmenselijk veel pijn om afscheid te nemen van jullie, mijn fijne families, mijn broers en mijn papa en mama. Als liefde het medicijn kon zijn, had ik nooit hoeven gaan. Ik koester alle warme herinneringen en ik ben dankbaar voor het vangnet dat er is geweest, ook in extreme periodes.
“Jij hebt mij geleerd dat liefde sterker is dan angst.” stond op een kaartje dat ik van een dierbare vriendin ontving. Dit slaat in mijn ogen de spijker op zijn kop. Ondanks de angst, de zwaarte en pijn overwint de liefde. Jullie zijn hier namelijk allemaal vandaag en daar ben ik dankbaar voor. De liefde overheerst vandaag! Ik hoop dat jullie vandaag mogen voelen, dat je vandaag gewoon mag zijn. Voel wat je moet voelen, huil waar nodig, lach bij fijne herinneringen en zoek steun bij elkaar. Het leven is zo veel waardevoller als we delen en lief zijn voor onszelf en elkaar.
Ik steek hopelijk hierboven een peuk op en geniet mee waar kan vandaag van alle verhalen en muziek. Ik heb immers echt bangers uitgezocht.
Ik hou van jullie, voor altijd!
Oneindig veel liefs, Sterre

Vind me in de sterren
In de zon of in de maan
Want met hoeveel ik van je hou
Laat ik je nooit meer helemaal gaan
Dans
Dans was voor Sterre als ademhalen. Ze danste bijna haar hele leven. Urban, modern, klassiek, maar het liefst ballet. Op spitzen. Dans gaf haar vrijheid, kracht en een manier om uit te drukken waarvoor woorden soms tekortschoten.
Een paar dagen voor haar overlijden liet Sterre nog speciaal nieuwe dansbeelden maken. Beelden waarop ook zichtbaar is hoe fragiel en moe ze inmiddels was. Ze verwerkte ze zelf in deze video voor haar uitvaart, samen met beelden uit de jaren daarvoor. Haar leven in dans. Tot bijna het einde.