Auteur: Maarten

  • Sluipmoordenaar

    Bijna een jaar later · Ik probeer me vaak voor te stellen wie degene is die mijn dochter vermoord heeft. Wie Sterre heeft weggerukt uit het leven van haar moeder, haar broers en vriendinnen. Uit mijn leven. Wie haar de schoonheid van het leven ontnam. Ik ken jouw naam. Weet wanneer je ongeveer in Sterres leven verscheen. Maar ik heb je nooit kunnen pakken. Had ik dat maar gekund.

  • Dans creatie

    Een tijdje geleden hadden Sterres ouders en Annemieke van Dans Creatie een mooi gesprek. Er ontstond een plan om iets met dans rondom Sterre herinnering te doen. Om te laten zien hoeveel kracht dans kan geven. Maar hoe, wat, waar en wanneer dat moest nog ingevuld. Nu niet meer. De dans is er.

  • Domme Doos

    Tien maanden eerder · ‘38.2 °C.’ De assistente toont het schermpje op de elektronische thermometer. Eentje die je op het voorhoofd richt. ‘Tja. Jeetje. Een halve graad te hoog. Voel je je ziek? Dit is wel een probleem, je mag niet’. Sterre reageert als door een wesp gestoken: ‘Mag niet? Sorry. Mag-ik-niet? Hoe dan? Ze zoekt steun bij haar moeder, maar foetert ondertussen fijn door: ‘Ja, ik ben ziek. Ik kom hier voor mijn hersenen, weet je wel. Jezus, hier krijg ik dus echt een TIA van. Krijg de …’ De assistente onderbreekt haar: ‘Ik kan er ook niks aan doen. Heel vervelend, maar zo zijn de regels.’ Liesbeth neemt het voor Sterre op. ‘Het komt vast omdat we laat waren. We hebben gerend. Dan stijgt je lichaamstemperatuur.’ Sterre is er helemaal klaar mee. ‘Nee mam, dat ding is gewoon stuk. Hartstikke stuk. Net als ik. Gewoon kapot. Nou mij niet bellen. Doei, ik ga plassen.’

  • Ga daar maar zitten

    Bijna 25 jaar eerder · De zon schijnt anders vandaag. Warmer. Wonderlijker. Het is maandagochtend en ik loop over de gang van het Sint-Hippolytusziekenhuis in Delft. Achter een verpleegkundige die een couveuse op wieltjes voortduwt. Mijn vrouw Liesbeth ligt nog op de OK. We lopen de babykamer binnen. ‘Ga daar maar zitten.’ De verpleegkundige wijst naar een stoel in de hoek. Nog geen minuut later ligt het allermooiste meisje ooit in mijn veilige armen. ‘Hebben jullie al een naam voor deze kleine dame?’ ‘Sterre,’ zeg ik. ‘Sterre Danique.’ Ik kus haar zacht op haar hoofdje. Heel voorzichtig. Ze is nog zo kwetsbaar.

  • Dans Dans Dans

    Vijf jaar eerder · Veel harder dan mag, rijd ik op de A4. Sterre appte weer eens te laat. Den Haag, Leiden en Schiphol schieten voorbij. Ben onderweg naar Amsterdam. Naar de première van Frida van het Nationale Ballet. Nou ja, niet naar de première zelf. Het is 1.30 uur. Die is al voorbij. Nee, ik haal Sterre op. Als ik het Waterlooplein oprij, staat ze al te wachten. De autorit terug is fijn. Sterre kletst, kletst en kletst. ’Het was zo gaaf, pap.’

  • Roomwit G8.06.90

    Zes dagen eerder · Als je weet dat je gaat sterven, is er veel te regelen. Ook ‘stomme’ praktische zaken. Pauline is door Sterre ingehuurd. Dat is heel fijn. Pauline voelt eigen en Sterre vertrouwt haar. Bij het eerste gesprek blijkt Ster voorbereid. Ze heeft lijstjes. Wie de kist mag dragen naar de plek van de condoleance. En wie tijdens de uitvaart. Wie er mag spreken bij het afscheid. En reservelijstjes voor als iemand niet wil, want Ster wil niemand belasten. Er is ook een lijstje met wie absoluut niet mag spreken. Er is er zelfs een waar mensen opstaan die niet mogen komen. ‘Kunnen we iemand bij de deur zetten?’

  • Utrecht Centraal

    Tien maanden eerder · Sterre is zo blij met haar studio. Voor het eerst woont ze echt op zichzelf. Geen kamertje in een GGZ-instelling. Nee, ze huurt haar eigen plek. In een oude school waarin van klaslokalen studio’s gemaakt zijn. Sterre ontpopt zich als professionele interieurstylist. Witte muren worden taupe. Saaie vloer krijgt een visgraadparketlook. Grote hoekligbank via Marktplaats. Piano van thuis en oude kast van opa en oma. Met een ongeëvenaard gevoel voor smaak maakt ze er een paleisje van. Paleisje voor haar en Wopper. De poes. Die gaat mee. Sterre is zo trots. Wij ook.

  • Fashionably late

    Twee maanden later · Ik parkeer mijn auto in de Haagse Torengarage. Het is eind oktober en de lucht is grijsgrauw van wolken zonder regen. Met mijn camera in een tas en Sterres winterjas loop ik de garage uit. Een oude, vermoedelijk dakloze man houdt de deur voor me open. Ik groet hem en plant in mijn hoofd dat ik zorg voor wat kleingeld als ik terugkom. Zou Ster ook gedaan hebben.

  • De Ballonvaart

    Drie maanden eerder · Ik veeg voorzichtig de slaap uit mijn ogen. In onze hotelkamer in het Belgische Beveren staat de klok op 5.30 uur. ‘Moeten we er al uit? ’Mijn vrouw Liesbeth draait naar mij toe. Ik kus haar op haar voorhoofd. ‘Kom schat, we kunnen niet te laat komen.’