Tien maanden eerder · ‘38.2 °C.’ De assistente toont het schermpje op de elektronische thermometer. Eentje die je op het voorhoofd richt. ‘Tja. Jeetje. Een halve graad te hoog. Voel je je ziek? Dit is wel een probleem, je mag niet’. Sterre reageert als door een wesp gestoken: ‘Mag niet? Sorry. Mag-ik-niet? Hoe dan? Ze zoekt steun bij haar moeder, maar foetert ondertussen fijn door: ‘Ja, ik ben ziek. Ik kom hier voor mijn hersenen, weet je wel. Jezus, hier krijg ik dus echt een TIA van. Krijg de …’ De assistente onderbreekt haar: ‘Ik kan er ook niks aan doen. Heel vervelend, maar zo zijn de regels.’ Liesbeth neemt het voor Sterre op. ‘Het komt vast omdat we laat waren. We hebben gerend. Dan stijgt je lichaamstemperatuur.’ Sterre is er helemaal klaar mee. ‘Nee mam, dat ding is gewoon stuk. Hartstikke stuk. Net als ik. Gewoon kapot. Nou mij niet bellen. Doei, ik ga plassen.’