Columns

  • De violiste

    Tien maanden later · ‘Kut.’ Het floept eruit voordat ik er erg in heb. Ik lees het appje van de violiste nog een keer. Good morning. All the buses are cancelled at this moment. Uitgerekend vandaag staakt het openbaar vervoer. Vandaag, de dag waarop we Sterres urn gaan begraven. We hebben een violiste gevraagd om een aantal nummers te spelen die Sterre zelf ook op haar piano speelde. Maar die violiste staat ergens in Rotterdam op een bus te wachten die misschien helemaal niet komt. Ik app haar dat ze desnoods een Uber moet nemen. Die betalen we wel. Maar een antwoord blijft uit.

  • Blauw pAK

    Bijna twee weken eerder · Onze poes Bibbel springt via mijn schoot op de tuintafel. Plompverloren valt ze om, bovenop mijn laptop. Terwijl ze de tuin scant op alles wat vliegt, maakt ze me het werken onmogelijk. Ik leun achterover en sluit een moment mijn ogen. Het zomerzonnetje verwarmt mijn gezicht en een zacht briesje doet de blaadjes aan de boom achter me ritselen. Het net gemaaide gras ruikt heerlijk. Alles lijkt perfect. Lijkt. Nog maar twee weken, dan is het zover. Ik zie er zo tegenop. De dagen die gaan komen. Ik kijk op mijn horloge en mijn gedachten dwalen af naar Sterre. Ze heeft op dit moment haar afscheidsgesprek met twee behandelaars.

  • BRUILOFT ZONDER ZUS

    Zeven maanden later · ‘Je bent zo mooi. Ik hou zoveel van je. Wil je met me trouwen?’ Onder een strakblauwe hemel met uitzicht over gevaarlijk diepe dalen en een eindeloze rij besneeuwde bergtoppen veroorzaakt Sophies gil van blijdschap net geen lawine op de Oostenrijkse Penkenberg. Zo stel ik me voor dat het gegaan is. Onze zoon Tom op één knie in de sneeuw en Sophie blij overrompeld. Als de foto van de verlovingsring om haar vinger en de tekst ‘Ik zei ja!’ in de familie-app verschijnt, is Sterre toevallig bij ons thuis. Haar vreugdekreet is straten verderop te horen.

  • Op reis

    Ruim een jaar later · Ratelende koffers, hard pratende mensen en een ontroostbare baby. De lange rij voor de beveiliging op Rotterdam Airport slingert door de vertrekhal. Ik pak de hand van Liesbeth, waarin ik me altijd geborgen weet. We gaan fijn op reis, maar dat voelt dubbel. Onze jongens, Tom en Pepijn, achterlaten is moeilijk nu Sterre er niet meer is. En het voelt ook alsof we haar achterlaten. Of zou ze met ons meereizen? Om ons heen neemt de chaos toe. We zetten onze verwonderkaart in. Figuurlijk achterover leunen, uitzoomen en ons verbazen. Dan ervaar je dat mensen toch rare wezens zijn.

  • soulmates

    Tien maanden later · Onder de grote, witte parasols van Bistro Petit Chef staan kleine ronde tafeltjes met zwart-wit geblokte stoeltjes. De meeste zijn nog leeg. Sterres vriendin Sara is er al en zit vol in de zon. Nou heeft Sara wat Italiaans bloed, dus die trekt dat wel. Maar mijn vrouw Liesbeth en ik kiezen toch voor een plekje in de schaduw. Sara valt ons in de armen. Zo fijn om haar te zien. De liefde van en voor Sterre blijft ons verbinden.

  • Cliopatra is zoek

    Negen maanden eerder · ‘Pap, ik ben mijn auto kwijt.’ Sterre hangt aan de telefoon. Ze is rustig, dat is fijn. Als Sterre belt of appt, slaat mijn hart altijd een extra slag. ‘Waar ben je?’ vraag ik. Sterre begint te ratelen. ‘In Den Haag. Ik had vanmiddag een gesprek met mijn psychiater en ben daarna even de stad in gelopen. Heb zulke leuke schoenen gekocht joh. New Balance. Echt heel tof. Ik wilde ze al eerder kopen, maar ze waren kaulo duur. En nu zomaar in de mats. Voor de helft …’ Plots valt ze stil. ‘Ster?’ vraag ik. ‘Ja pap, wat is er? Waarom bel je me eigenlijk?’ Ik schiet in de lach. ‘Ik bel jou niet, jij belt mij. Je bent je auto kwijt.’

  • Het Tanktopje

    Een dag eerder · ‘Hé, lampie, opzoute.’ Een harde stem in onvervalst Haags brengt me in één klap terug op aarde. Pal voor mijn neus staat een grote, gifgroene veegwagen. ‘Sorry, stond te slapen,’ stamel ik naar de bestuurder. Snel zet ik een stap opzij. Met de woorden ‘Maffe doe je in je nest, jâh’ verdwijnt de veegwagen langzaam in het gekrioel van de stad. Fietsers op weg naar hun werk, scholieren in klitten aan elkaar. De dag is net begonnen en de winkels zijn nog dicht. Ook de grote draaideur van de Bijenkorf is gesloten. En daar moet ik zijn. Voor Sterre.

  • Grote, kleine broer

    Een half jaar later · ‘Wie legt Sterre in haar kist?’ vraagt Pauline, Sterres uitvaartbegeleidster. Pepijn, Sam en ik steken onze vinger op. Sterre ligt nog op haar bank. De bank waarop ze zojuist zacht is gaan slapen om niet meer wakker te worden. De roomwitte kist staat al in de kamer. Haar nicht Sam pakt Sterre bij haar voeten. Ik haar hoofd. Pepijn staat tussen ons in. Vol liefde tillen we Sterre op. Haar hoofd in mijn handen. Niet zwaar in gewicht, wel intens zwaar van liefde. Pepijn breekt. Zijn verdriet ontneemt hem zijn kracht. Gelukkig staat

  • de laatste foto

    Twaalf dagen eerder · De oude trap in het voormalige schoolgebouw waar Sterre woont is fijn breed. In één keer sjouw ik twee statieven, een grote softbox en een koffer vol studioflitsers, camera en objectieven omhoog. Gelukkig ligt haar studioappartement op de eerste verdieping. Sterre zal er nog maar kort wonen. Ze komt weer naar huis. Samen met Wopper de poes. Zo kan ze vast wennen aan ons voordat Sterre haar euthanasie krijgt.